افزایش تاب‌آوری در مدیریت زنجیره تأمین (SCM) و ادغام فناوری نوین با گذر از جهش های هوش مصنوعی، جهت کاهش مشکلات در صنعت

چکیده

این پژوهش به افزایش تاب آوری و تحلیل نقش ادغام فناوری هوش مصنوعی (AI) در سامانه‌های مدیریت زنجیره تأمین (SCM) در بستر گذار صنعتی از مرحله چهارم به ششم)جهش های هوش مصنوعی) می‌پردازد. هدف اصلی این مطالعه، بررسی شیوه‌هایی است که از طریق آن‌ها بهره‌گیری از هوش مصنوعی می‌تواند بهره‌وری عملیات، همکاری انسان ‌محور و پایداری زیست‌محیطی را در زنجیره‌های تأمین بهبود بخشد. با توجه به تحول مستمر صنعت و پیچیدگی محیط رقابتی، ضرورت ادغام فناوری‌های مبتنی بر هوش مصنوعی برای ارتقای تصمیم‌گیری راهبردی، تاب‌آوری عملیاتی و تحقق اصول پایداری بیش از پیش آشکار شده است. در این راستا، پژوهش حاضر با استفاده از چارچوب نظام‌مند PRISMA، یک مرور نظام‌مند از متون علمی منتشرشده در بازه زمانی ۲۰۱۰ تا ۲۰۲۳ انجام داده است. که این دیتا شامل پایگاه‌های داده از جمله Web of Science، Scopus، IEEE Xplore، Google Scholar و بوده و مطالعات منتخب از طریق فرآیند غربال‌گری دقیق از نظر معیارهای شمول و کیفیت، ارزیابی شده‌اند. نتایج تحلیل حاکی از آن است که بهره‌گیری از فناوری‌های هوش مصنوعی، بهبود چشمگیری در پیش‌بینی تقاضا، مدیریت موجودی و تصمیم‌گیری‌های زنجیره تأمین ایجاد می‌کند. در مرحله‌ی صنعت ۵.۰، هماهنگی میان انسان و سیستم‌های هوشمند نقشی محوری در تقویت نوآوری، شخصی‌سازی و حل مسئله ایفا می‌کند. نتایج این پژوهش نشان می‌دهد که تلفیق هوش مصنوعی نه تنها کارایی و بهره‌وری عملیاتی را افزایش می‌دهد، بلکه انعطاف‌پذیری زنجیره تأمین را در مواجهه با اختلالات محیطی نیز تقویت می‌کند. دستاوردهای حاصل از این بررسی می‌تواند به عنوان راهنمایی کاربردی برای پژوهشگران، سیاست‌گذاران و مدیران زنجیره تأمین در جهت بهره‌برداری مؤثر از فناوری‌های نوین در گذار از صنعت ۴.۰ به ۶.۰ مورد استفاده قرار گیرد. در نهایت، این مطالعه بر ضرورت اتخاذ رویکردی متعادل که نوآوری فناورانه را با اصول انسان‌محوری و پایداری زنجیره تامین بلندمدت را در هم می‌آمیزد، تأکید می کند.