تحلیل و بررسی میزان اثربخشی دارودرمانی، روان‌پویشی کوتاه‌مدت و درمان هیجان‌مدار در درمان افسردگی، اضطراب، افکار خودکشی، تاب‌آوری و خودکارآمدی زنان مطلقه

Abstract

افکار خودکشی یکی از مهم‌ترین شاخص‌های آسیب‌پذیری روان‌شناختی در افراد مبتلا به اختلالات خلقی و اضطرابی و نیز گروه‌های اجتماعی در معرض فشارهای روانی است. موضوع این مقاله بررسی اثربخشی مداخلات روان‌شناختی مختلف بر کاهش افکار خودکشی و متغیرهای مرتبط با سلامت روان است. هدف پژوهش، مقایسه و تبیین میزان اثربخشی رویکردهای درمانی از جمله درمان دارو درمانی، روان پویشی کوتاه مدت و درمان هیجان‌مدار در کاهش افکار خودکشی، بهبود تنظیم هیجان، کاهش نشانه‌های افسردگی و ارتقای بهزیستی روان‌شناختی می‌باشد. روش تحقیق به‌صورت مرور نظام‌مند و فراتحلیل مطالعات داخلی و خارجی انجام شد؛ بدین منظور مقالات منتشرشده در پایگاه‌های معتبر علمی که به بررسی مداخلات روان‌شناختی و پیامدهای مرتبط با افکار خودکشی، تاب آوری و خودکارآمدی پرداخته بودند، مورد تحلیل قرار گرفتند. یافته‌ها و دستاوردهای مقاله نشان داد که مداخلات روان‌شناختی، به‌ویژه درمان‌های هیجان مدار، اثربخشی معناداری در کاهش اضطراب، افکار خودکشی و نشانه‌های افسردگی داشته و روان‌درمانی پویشی کوتاه‌مدت نیز نقش مؤثری در افزایش دسترسی به خدمات درمانی و ارتقای خودکارآمدی و تاب آوری ایفا می‌کنند. .دارو درمانی نقش تکمیلی داشته و به کاهش سریع علائم روان‌شناختی کمک نموده ولی بدون هم‌زمانی با مداخلات روان‌درمانی، اثرات پایدار بر تاب‌آوری، خودکارآمدی و عملکرد رابطه‌ای ایجاد نمی‌کند لذا استفاده هدفمند از ویکردهای ترکیبی یا مکمل که عناصر EFT، ISTDP و دارو درمانی را یکپارچه کنند، می‌تواند اثربخشی درمان را افزایش داده و پیامدهای طولانی‌مدت مثبت‌تری ایجاد کند.