تحلیل سبکشناسی معماری آرامگاهی دوره ایلخانی با تأکید بر نوآوریهای ساختاری و تزئینی در گنبد سلطانیه و ربع رشیدی
کلمات کلیدی:
معماری ایلخانی, سبک آذری, گنبد سلطانیه, ربع رشیدیچکیده
دوره ایلخانی از مهمترین دورههای تحول در معماری ایران پس از اسلام به شمار میرود که با پیدایش سبک آذری، بازتعریفی نو از سنتهای معماری ایرانی بهویژه در ساختارهای آرامگاهی و علمی به وقوع پیوست. در این مقاله، با تمرکز بر دو نمونه شاخص از معماری این دوره گنبد سلطانیه و ربع رشیدی به بررسی و تحلیل ویژگیهای ساختاری، تزئینی، عملکردی و سبکشناختی پرداخته میشود. روش تحقیق به صورت توصیفیـتحلیلی و با تکیه بر منابع کتابخانهای و تطبیق موردی است. هدف این پژوهش، تبیین تأثیرات معماری دوره ایلخانی در شکلگیری الگوهای آینده معماری ایران و معرفی نوآوریهای فضایی و تزئینی آن است. نتایج نشان میدهد که سبک آذری بهعنوان نقطه عطفی در گذار از سبک رازی به اصفهانی، پایهگذار بسیاری از رویکردهای نوین در طراحی، گنبدسازی و معماری شهری بوده است.
دانلودها
مراجع
1- Bloom, J. (2008). The Architecture of the Ilkhanid Period. New York, NY: Columbia
University Press.
2- Shillabler, F. (2012). Urban and Educational Complexes in Ilkhanid Iran: The Case of Rabʿ alRashidi. Journal of Islamic Architecture, 3(2), 45–68.
-۳شیالبلر، ف. )۱۳۷۰(. »ویژگیهای بصری تزئینات گچبری عصر ایلخانی«. دوفصلنامه معماری ایرانی، 2)تابستان(، ۱۰–.۳۰
-۴ شیالبلر، ف. )۱۳۷2(. »معماری و جامعه در دوره ایلخانیان: تحلیل وقفنامه ربع رشیدی« )ترجمه مهرداد قیومی(. تهران: انتشارات
فرهنگستان هنر.
5- Shillabler, F. (2014). Architecture of Iran and Central Asia in the Ilkhani and Successor Periods
