«بررسی نقش انرژی کوانتومی ، کیهانی هوشمند، در کنترل ذرات بنیادین و پایداری کیهان،ازاینهمانی اینفلاتون و انرژی تاریک، تا ارتباط گرانش و نیروی هسته‌ای قوی»
کلمات کلیدی:
انرژی کوانتومی , کیهانی هوشمند, کنترل ذرات بنیادین و کیهان, براری میدان اینفلاتون با انرژی تاریکچکیده
در این مقاله چارچوب نظری جدیدی بر پایه‌ی یک میدان اسکالر «هوشمند (φ)» پیشنهاد می‌شود که نقش متحدکننده‌ی دو پدیدۀ ظاهراً مجزا—شتاب‌دهی انبساط کیهان از ابتدا ، یعنی همان اینفلاتون تا (انرژی تاریک) و مسئله گرانش ، و پایداری هسته‌های اتمی (نیروی هسته‌ای قوی)—را ایفا می‌کند. ابتدا پتانسیل کلی میدان φ با دو مؤلفۀ تکاملی زیر تعریف می‌گردد: (۱) مؤلفۀ تورمی/کوانتومی با فرم Ratra–Peebles و رفتار «ردگیری» برای خودتصحیحی دینامیک کیهانی، و (۲) مؤلفۀ کوپل‌شونده به میدان‌های کوارکی با یک اصلاح سینوسی ضعیف برای ایجاد «رنگ‌بستگی» در مقیاس هسته‌ای. در ادامه سازوکار تنظیم دینامیک ثابت‌های بنیادین (α_s, m_f) و پارامتر معادله حالت انرژی تاریک (w) به‌کمک رابطه‌های لانژین و معادلات میدان این مدل استخراج شده و با مشاهدات کلیدی کیهان‌شناسی (Planck Collaboration 2020; Riess et al. 1998) و فیزیک هسته‌ای
(Gross & Wilczek 1973; Particle Data Group 2024) مقایسه می‌گردد. نتایج نشان می‌دهد که این میدان می‌تواند پایداری بلندمدت ΛCDM، تنظیم‌پذیری فیدبک‌وار ثابت‌های بنیادی و ویژگی‌های آزادی نامتقارن و رنگ‌بستگی را به‌صورت خودکار تبیین کند. که نشان از هوشمند بودن ، مختار بودن ، وبسیار قدرتمند بودن این نیرو دارد،نهایتاً به پیشنهاد مجموعه آزمایش‌های دقیق برای آشکارسازی نوسانات کوچک در α_s و نرخ‌های واپاشی رادیواکتیو می‌پردازیم که می‌تواند آزمونی عملی برای اعتبارسنجی تئوری φ باشد.
دانلودها
مراجع
[1] قرآن، سوره عنکبوت، آیه ۱۹.
[2] قرآن، سوره روم، آیه۲۷. و سوره حدید آیه 3
[3] Weinberg, S. (1987), “Anthropic Bound on the Cosmological Constant,” Physical Review Letters, 59(22), pp. 2607–2610.
[4] Carter, B. (1974), “Large Number Coincidences and the Anthropic Principle in Cosmology,” IAU Symposium 63: Confrontation of Cosmological Theories with Observational Data, pp. 291–298.
[5] Susskind, L. (2003), “The Anthropic Landscape of String Theory,” arXiv:hep-th/0302219.
[6] Hartle, J. B. & Hawking, S. W. (1983), “Wave function of the Universe,” Physical Review D, 28(12), pp. 2960–2975.
[7] Ellis, G. F. R., Kirchner, U. & Rugh, S. E. (2004), “Multiverse and the Anthropic Principle in Cosmology,” Annalen der Physik, 13(7-8), pp. 469–476.
[8] Fritzsch, H., Gell-Mann, M. & Leutwyler, H. (1973), “Advantages of the Color Octet Gluon Picture,” Physics Letters B, 47(4), pp. 365–368.
[9] Gross, D. J. & Wilczek, F. (1973), “Asymptotically Free Gauge Theories. I,” Physical Review D, 8(10), pp. 3633–3652.
[10] Politzer, H. D. (1973), “Reliable Perturbative Results for Strong Interactions?,” Physical Review Letters, 30(26), pp. 1346–1349.
[11] Wilson, K. G. (1974), “Confinement of Quarks,” Physical Review D, 10(8), pp. 2445–2459.
[12] Yukawa, H. (1935), “On the Interaction of Elementary Particles,” Proceedings of the Physico-Mathematical Society of Japan, 17(3), pp. 48–57.
[13] Einstein, A. (1915), “Die Feldgleichungen der Gravitation,” Sitzungsberichte der Preußischen Akademie der Wissenschaften zu Berlin, pp. 844–847.
[14] Hilbert, D. (1915), “Die Grundlagen der Physik,” Nachrichten von der Gesellschaft der Wissenschaften zu Göttingen, Mathematisch-Physikalische Klasse, pp. 395–407.
[15] Shifman, M. A. (2001), Vacuum Structure and QCD Sum Rules, World Scientific.
[16] Wald, R. M. (1984), General Relativity, University of Chicago Press.
[17] Schwarzschild, K. (1916), “Über das Gravitationsfeld eines Massenpunktes nach der Einsteinschen Theorie,” Sitzungsberichte der Königlich Preußischen Akademie der Wissenschaften, pp. 189–196.
[18] Kerr, R. P. (1963), “Gravitational Field of a Spinning Mass as an Example of Algebraically Special Metrics,” Physical Review Letters, 11(5), pp. 237–238.
[19] Planck Collaboration. (2020), “Planck 2018 results. VI. Cosmological parameters,” Astronomy & Astrophysics, 641, A6.
[20] Guth, A. H. (1981), “Inflationary universe: A possible solution to the horizon and flatness problems,” Physical Review D, 23(2), pp. 347–356.
[21] Mukhanov, V. F. & Chibisov, G. V. (1981), “Quantum Fluctuations and a Nonsingular Universe,” JETP Letters, 33(10), pp. 532–535.
[22] Rubin, V. C. & Ford, W. K. (1970), “Rotation of the Andromeda Nebula from a Spectroscopic Survey of Emission Regions,” The Astrophysical Journal, 159, pp. 379–403.
[23] Clowe, D. et al. (2006), “A Direct Proof of the Existence of Dark Matter,” The Astrophysical Journal, 648(2), L109–L113.
[24] Aad, G. et al. (ATLAS Collaboration). (2012), “Observation of a new particle in the search for the Standard Model Higgs boson with the ATLAS detector at the LHC,” Physics Letters B, 716(1), pp. 1–29.
[25] Riess, A. G. et al. (1998), “Observational Evidence from Supernovae for an Accelerating Universe and a Cosmological Constant,” The Astronomical Journal, 116(3), pp. 1009–1038.
[26] Nojiri, S. & Odintsov, S. D. (2005), “Introduction to Modified Gravity and Gravitational Alternative for Dark Energy,” International Journal of Geometric Methods in Modern Physics, 4(1), pp. 115–146.
[27] Arkani-Hamed, N., Cheng, H.-C. & Wacker, J. L. (2000), “Accelerators in the Dark (Matter),” arXiv:hep-th/0002126.
[28] Caldwell, R. R., Kamionkowski, M. & Weinberg, N. N. (2003), “Phantom Energy: Dark Energy with w < −1 Causes a Cosmic Doomsday,” Physical Review Letters, 91(7), 071301.
[29] Amendola, L. & Tsujikawa, S. (2010), Dark Energy: Theory and Observations, Cambridge University Press.
[30] Bekenstein, J. D. (1993), “Fine-Structure Constant: Is It Constant?,” Physical Review D, 25(6), pp. 1527–1535.
[31] Damour, T. & Dyson, F. (1996), “The Oklo Bound on the Variation of Fundamental Couplings,” Nuclear Physics B, 480(1-2), pp. 37–54.
[32] Uzan, J.-P. (2003), “The Fundamental Constants and Their Variation: Observational and Theoretical Status,” Reviews of Modern Physics, 75(2), pp. 403–455.
[33] Peskin, M. E. & Schröder, D. V. (1995), An Introduction to Quantum Field Theory, Westview Press.
