تأثیر آموزش راهبردهای یادگیری خودتنظیمی بر عملکرد نوشتاری فراگیران ایرانی زبان انگلیسی: یک مرور روایی

چکیده

مهارت نگارش دانشگاهی به زبان انگلیسی برای فراگیران ایرانی، چالشی اساسی و چندوجهی به شمار می‌آید و شیوه‌های سنّتی آموزش که عمدتاً بر محصول نهایی تمرکز دارند، به‌تنهایی پاسخگوی نیازهای این حوزه نیستند. در سال‌های اخیر، چارچوب یادگیری خودتنظیمی با تأکید بر مدیریت فعالانه فرایندهای شناختی، فراشناختی، انگیزشی و رفتاری توسط خود فراگیر، به‌عنوان رویکردی امیدبخش در آموزش مهارت نگارش مطرح شده است. هدف مطالعه مروری حاضر، بررسی و ترکیب پژوهش‌های موجود در زمینه تأثیر آموزش راهبردهای یادگیری خودتنظیمی بر عملکرد نوشتاری فراگیران ایرانی زبان انگلیسی است. جستجوی جامع در پایگاه‌های اطلاعاتی معتبر فارسی و انگلیسی به شناسایی ۲۷ مطالعه واجد شرایط انجامید که بر اساس ابعاد چهارگانه چارچوب پینتریچ (شناختی، فراشناختی، انگیزشی و رفتاری) دسته‌بندی و تحلیل شدند. یافته‌های این مرور نشان می‌دهد که بدنه پژوهش‌های موجود عمدتاً بر ابعاد فراشناختی و شناختی متمرکز بوده و شواهد قابل‌توجهی برای اثربخشی مداخلات معطوف به این دو بُعد در ارتقای کیفیت نوشتار و خودکارآمدی فراگیران وجود دارد. با این حال، ابعاد انگیزشی و رفتاری و همچنین تعامل میان این ابعاد، کمتر مورد توجه قرار گرفته‌اند. همچنین، مداخلات یکپارچه‌ای که به‌طور هم‌زمان هر چهار بُعد را در بستر طبیعی کلاس‌های درس دانشگاهی ایران پوشش دهند، بسیار اندک هستند. این مقاله ضمن ارائه تصویری روشن از وضعیت موجود، مسیرهایی را برای پژوهش‌های آینده پیشنهاد می‌کند و بر اهمیت حرکت به سوی مداخلات جامع و بومی‌شده تأکید می‌ورزد.