اثربخشی درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر تحمل پریشانی و کیفیت خواب در پرستاران شیفت شب

Abstract

این پژوهش با هدف اثربخشی درمان پذیرش و تعهد بر تحمل پریشانی و کیفیت خواب در پرستاران شیفت شب انجام شد. پژوهش نیمه‏آزمایشی با طرح پیش‏آزمون و پس‏آزمون با دو گروه آزمایش و کنترل بود. جامعه آماری شامل تمامی پرستاران شاغل در بخش اورژانس 115 شهر شیراز در سال 1404 بود که از بین آن‏ها با درنظر گرفتن معیارهای ورود به پژوهش و براساس نوع تحقیق، تعداد 30 نفر با نمونه‏گیری در دسترس انتخاب و با شیوه انتصاب تصادفی در دو گروه مساوی (آزمایش 15 نفر و کنترل 15 نفر) گمارش شدند. برای گردآوری اطلاعات از پرسشنامه تحمل پریشانی (سیمونز و گاهر، 2005) و کیفیت خواب (بویس و همکاران، 1989) استفاده شد. درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد برای افراد گروه آزمایش طی 8 جلسه اعمال شد، اما افراد گروه کنترل مداخله‏ای دریافت نکردند. تحلیل داده‏ها با روش‏های آمار توصیفی و آنالیز کوواریانس با نرم‏افزار آماری SPSS-v26 استفاده شد. نتایج دلالت براین داشت که شرکت در جلسات درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد افزایش نمره کل تحمل پریشانی (815/9=F، 194/0=η و 018/0>P) و بهبود کیفیت خواب (336/8=F، 028/0=η و 015/0>P) در افراد گروه آزمایش و در مرحله پس‏آزمون، برخلاف افراد گروه کنترل تأثیر مثبت و معناداری داشته است (05/0>P). لذا می‏توان نتیجه گرفت مداخله مبتنی بر پذیرش و تعهد به‏واسطه تعدیل باورهای ناکارآمد و فعال‏سازی رفتاری-هیجانی از ظرفیت مناسبی برای بهبود وضعیت روان‏شناختی و کیفیت خواب پرسنل پرستاری برخوردار است.