رسم تقدیم دختران به معابد در هند باستان: خاستگاه و تداوم آن در دوره‌های برهمنی و هندوئی

چکیده

این پژوهش به بررسی رسم تقدیم دختران به معابد در هند باستان با تأکید بر خاستگاه  و تداوم آن می‌پردازد. شواهد گویای آن است که این رسم برای نخستین  بار در معبد «اینانا» در دولت‌ - شهر سومری «اوروک» پدید آمد و سپس به سایر تمدن‌های بین‌النهرین و تمدن‌های همجوار با آن از جمله هند راه یافت. هر چند این رسم در میان این تمدن‌ها بخشی از آداب، رسوم و شعائر دینی و مذهبی آنان به شمار می‌رفته است؛ اما تاکنون پژوهشی مستقل دربارۀ علل رواج این رسم در معابد هند باستان، خاستگاه آن و چگونگی تأثیرپذیری آن از تمدن‌های بین‌النهرینی و تداوم آن تا دوره‌های برهمنی و هندوئی انجام نشده است. این پژوهش با رویکرد توصیفی ـ تحلیلی و بر پایۀ داده‌های تاریخی، یافته‌های باستان‌شناختی و اسطوره‌های برجای ‌مانده از آن دوران به بررسی خاستگاه رسم تقدیم دختران به معابد در هند باستان پرداخته و می‌کوشد به این پرسش‌ها پاسخ دهد که این رسم چرا در معابد این تمدن رواج یافته است؟ چگونه و از چه طریقی از تمدن بین‌النهرین به این تمدن راه یافته است؟ چه عواملی در تداوم آن تا دوره‌های برهمنی و هندوئی مؤثر بوده‌اند؟ نتایج پژوهش نشان می‌دهد که این رسم احتمالاً از طریق ارتباط‌های تجاری هند با تمدن‌های بین‌النهرینی به‌‌ویژه سومر و نیز مهاجرت دسته‌ای از سومریان به هند به این سرزمین راه یافته است. همچنین وابستگی شیوۀ زندگی ساکنان این سرزمین به کشاورزی و اهمیت باروری و حاصلخیزی زمین، زمینۀ رواج این رسم در هند باستان و تداوم آن را تا دوره‌های برهمنی و هندوئی فراهم ساخته است.