اثربخشی بازی درمانی بر خودتنظیمی و نشانه های بالینی دانش آموزان با اختلال یادگیری خواندن دوره دبستان ناحیه شش شهر اصفهان

Abstract

پژوهش حاضر با هدف تعیین اثربخشی بازی درمانی بر خودتنظیمی و نشانه های بالینی دانش آموزان با اختلال یادگیری خواندن دوره دبستان ناحیه شش شهر اصفهان انجام شد. روش پژوهش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون بود.  جامعه آماری دانش آموزان با اختلال یادگیری خواندن دوره  دبستان ناحیه شش شهر اصفهان  در سال 1403-1404 بود. برای گروه نمونه 40  نفر به صورت هدفمند و پس از غربالگری با استفاده از آزمون ارزیابی خواندن  فارسی (پوراعتماد و همکاران، 2011) انتخاب شدند و سپس به صورت تصادفی در دو گروه 20 نفره آزمایش و کنترل قرار گرفتند. ابزار پژوهش پرسشنامه تنظیم هیجان کودک گراس و جان (2003) و  پرسشنامه تشخیص خوانش پریشی کون و همکاران (1994) بود.  گروه آزمایش تحت بازی درمانی  بر اساس فعالیت های پژوهشی و درمانی شاوفر (1993) طی 8 جلسه 60  دقیقه ای به صورت گروهی  قرار گرفت و گروه کنترل هیچ  آموزشی را دریافت نکرد. در نهایت اطلاعات جمع آوری شده توسط نرم‌افزار SPSS و با استفاده از روش‌هاي آماري کوواریانس چندمتغیره تجزیه‌وتحلیل شد. نتایج حاصل از تحلیل داده‌ها نشان داد که  بازی درمانی بر  خودتنظیمی (96/27= F، 001/0= p) و علائم بالینی اختلال خواندن (49/34= F، 001/0= p) در  دانش آموزان مبتلا به اختلال خواندن اثرگذار است.