بررسی ارتباط وضعیت آسیب شناختی روانی با اختلالات اسکلتی عضلانی بر حسب تیپ شخصیتی

Abstract

در محیط کار، اگر توانایی فیزیکی و روانی افراد با نیازهای آنها همخوانی نداشته باشد می تواند تاثیرات منفی از جمله نارضایتی و غیبت شغلی، ایجاد استرس، خستگی و کاهش بازده کاری را بدنبال داشته باشد که در این میان، اختلالات اسکلتی عضلانی یکی از عوارض مهم می باشد. هدف از انجام این پژوهش، بررسی ارتباط وضعیت آسیب شناختی روانی با اختلالات اسکلتی عضلانی بر حسب تیپ شخصیتی کارگران یکی از معادن زیرزمینی فلات مرکزی ایران می باشد. این پژوهش به صورت توصیفی پیمایشی و همبستگی می باشد. حجم نمونه آماری مورد نیاز با در نظر گرفتن خطای 1/0 از طریق محاسبه به روش کوکران، 144 نفر بدست آمد. ابزار پژوهش شامل پرسشنامه های تیپ شخصیتی آیزنک (EPQ)، پرسشنامه چند وجهی مینه سوتا (2-MMPI) و پرسشنامه اختلالات اسکلتی عضلانی نوردیک (NMQ) می باشد. یافته ها نشان داد میانگین نمره اختلالات اسکلتی عضلانی در گروه درونگراها به طور معنی داری بیشتر از گروه برونگراها است. نتایج آزمون t نشان می دهد که افراد درون گرا به طور متوسط نمره بالاتری در مقیاس NMQ دارند. ضریب همبستگی تیپ شخصیتی (23/0) نشان دهنده یک همبستگی مثبت ضعیف بین اختلالات اسکلتی عضلانی و تیپ شخصیتی است. ضریب همبستگی آسیب روانی (31 /0) نیز نشان دهنده یک همبستگی مثبت ضعیف تا متوسط بین اختلالات اسکلتی عضلانی و آسیب روانی است. ضریب مسیر بین آسیب روانی و اختلالات اسکلتی عضلانی منفی و معنی دار بود (32/0 -)، به این معنی که با افزایش نمره آسیب روانی، احتمال ابتلا به اختلالات اسکلتی عضلانی کاهش می یابد. ضریب مسیر بین آسیب روانی و تیپ شخصیتی مثبت و معنادار بود ( 25/0)، به این معنی که با افزایش نمره آسیب روانی، احتمال داشتن تیپ شخصیتی درونگرا افزایش می یابد. نتایج نشان می دهد که آسیب روانی کارگران بر شیوع اختلالات اسکلتی عضلانی آنها اثر منفی و معناداری دارد و وضعیت آسیب شناختی روانی کارگران می تواند بر سلامت اسکلتی عضلانی آنها تاثیر بگذارد و تیپ شخصیتی کارگران در این رابطه نقش تعدیل کننده ای دارد.