تاثیر تفریح درمانی در بیماران مبتلا به الزایمر

Abstract

بیماری آلزایمر یکی از شایع‌ترین اختلالات نورودژنراتیو است که با افت تدریجی توانایی‌های شناختی، حافظه و عملکرد روزمره همراه می‌باشد. با توجه به محدودیت درمان‌های دارویی و عوارض جانبی آن‌ها، در سال‌های اخیر استفاده از روش‌های غیر دارویی به‌ویژه تفریح‌ درمانی به عنوان رویکردی مکمل مورد توجه قرار گرفته است. این مقاله مروری با هدف بررسی تأثیرات تفریح‌ درمانی بر بیماران مبتلا به آلزایمر تدوین شده است. روش کار شامل مرور مطالعات انجام‌ شده طی ده سال اخیر در پایگاه‌های معتبر علمی و تحلیل نتایج حاصل از آن‌ها می‌باشد. یافته‌ها نشان می‌دهد که تفریح‌ درمانی از طریق فعالیت‌هایی مانند موسیقی‌درمانی، هنر درمانی، ورزش‌های سبک، باغبانی و حیوان‌درمانی می‌تواند به طور معناداری موجب کاهش اضطراب، افسردگی و پرخاشگری شده و همچنین عملکرد شناختی، تعاملات اجتماعی و کیفیت زندگی بیماران را بهبود بخشد. بررسی پژوهش‌ها حاکی از آن است که تلفیق این مداخلات با درمان‌های دارویی، اثربخشی بیشتری در مدیریت بیماری دارد. با وجود برخی محدودیت‌ها نظیر تفاوت شدت بیماری، نبود استانداردهای جهانی و کمبود متخصصان این حوزه، نتایج به دست آمده بیانگر اهمیت و ضرورت توجه به تفریح‌ درمانی به عنوان بخشی مکمل در برنامه‌های مراقبتی بیماران آلزایمر است.