پایش وضعیت جداکننده های مغناطیسی مجتمع فرآوری سنگ آهن همدان

Abstract

جداکننده‌های مغناطیسی از مهم‌ترین تجهیزات مورد استفاده در کارخانه‌های فرآوری سنگ‌آهن هستند که وظیفه اصلی آن‌ها افزایش عیار ماده معدنی و حذف باطله‌های غیرآهن‌دار است. در پژوهش حاضر، عملکرد جداکننده‌های مغناطیسی کارخانه کنسانتره سنگ‌آهن همدان بررسی شده است. عیار آهن در نمونه اولیه 42/5درصد اندازه‌گیری شد و نمونه مورد مطالعه، افزون بر کانی‌های آهن‌دار، حاوی ناخالصی‌هایی از جمله سیلیکات‌ها، کربنات‌ها، رس و حدود 3 درصد گوگرد بود. مطابق فلوشیت کارخانه، جداکننده مغناطیسی تکی که در پایین‌دست آسیای گلوله‌ای اولیه قرار گرفته است، در دانه‌بندی حدود 170 میکرون و شدت میدان 1800 گوس، عیار آهن را از 42/5 درصد به 60 درصد افزایش می‌دهد. در ادامه، جداکننده‌های مغناطیسی طبقاتی که به‌صورت سری  بعد از سرریز هیدروسیکلون نصب شده‌اند، با شدت میدان‌های 1450 گوس در درام اول، 1250 گوس در درام دوم و 1100 گوس در درام سوم، عیار محصول را از 60 درصد به 67 درصد می‌رسانند. همچنین نتایج نشان می‌دهد که کاهش شدت میدان مغناطیسی موجب افزایش عیار کنسانتره و در مقابل کاهش بازیابی می‌شود. تمامی جداکننده‌های مورد استفاده در این کارخانه با سرعت چرخش 21 دور بر دقیقه فعالیت می‌کنند و ابعاد آن‌ها شامل طول 3 متر و قطر 1/2 متر است. بر این اساس، می‌توان بیان کرد که انتخاب صحیح پارامترهای طراحی و بهره‌برداری از جداکننده‌های مغناطیسی، اثر مستقیمی بر بهبود راندمان فرآوری، افزایش کیفیت کنسانتره و کاهش هزینه‌های عملیاتی کارخانه دارد.