اثر سطوح مختلف فیتاز، انرژی و فسفر قابل دسترس جیره بر عملکرد تولیدی مرغ‌های تخم‌گذار های‌لاین W‑36 در اواخر دوره تخمگذاری

Abstract

این پژوهش با هدف ارزیابی سطوح مختلف آنزیم فیتاز در جیره‌های با انرژی قابل متابولیسم (AME) و فسفر قابل دسترس (AvP) متفاوت بر برخی شاخص‌های عملکرد تولیدی مرغ‌های تخم‌گذار لگهورن سویه های‌لاین W‑36 در اواخر دوره تخمگذاری انجام شد. بدین منظور، 252 قطعه مرغ تخم‌گذار در سن 70 تا 75 هفتگی در قالب یک طرح فاکتوریل 2×2×2 به‌علاوه یک گروه شاهد منفی (بدون فیتاز) در 9 تیمار و 4 تکرار (7 قطعه در هر تکرار) مورد بررسی قرار گرفتند. سطوح آزمایشی شامل فیتاز (500 و 1500 واحد در کیلوگرم)، فسفر قابل دسترس (0.3 و 0.5 درصد) و انرژی قابل متابولیسم (2700 و 2800 کیلوکالری در کیلوگرم) بودند. شاخص‌های عملکردی شامل درصد تولید تخم‌مرغ، وزن تخم‌مرغ، مصرف خوراک و ضریب تبدیل غذایی ارزیابی شد.

نتایج نشان داد که اثر متقابل فیتاز، فسفر قابل دسترس و انرژی جیره بر هیچ‌یک از شاخص‌های عملکردی مورد مطالعه معنی‌دار نبود (P>0.05). همچنین، مقایسه گروه شاهد منفی با میانگین تیمارهای دریافت‌کننده فیتاز اختلاف معنی‌داری در صفات عملکردی نشان نداد. به‌طور کلی، نتایج این مطالعه بیانگر آن است که در اواخر دوره تخمگذاری، استفاده از فیتاز در سطح 500 واحد به‌همراه 0.3 درصد فسفر قابل دسترس و 2700 کیلوکالری در کیلوگرم انرژی قابل متابولیسم، برای حفظ عملکرد تولیدی مرغ‌های تخم‌گذار کفایت می‌کند و افزایش سطوح فیتاز، فسفر یا انرژی جیره منجر به بهبود معنی‌دار عملکرد نمی‌شود. این یافته‌ها بر امکان بهینه‌سازی اقتصادی جیره در مرغ‌های تخم‌گذار مسن تأکید دارد.

.