ساخت و ارزیابی نانوالیاف پلی‌وینیل‌الکل/ سدیم آلژینات حاوی کورکومین به‌عنوان سامانه رهایش موضعی دارو برای بدخیمی های پوستی

Abstract

سرطان‌های پوستی، به‌ویژه ملانوما، از تهاجمی‌ترین بدخیمی‌های پوستی هستند که به دلیل رشد سریع و توانایی متاستاز، نیازمند سامانه‌های دارورسانی موضعی با قابلیت افزایش غلظت دارو در محل ضایعه و کاهش عوارض سیستمیک می‌باشند. در این مطالعه، داربست نانوالیافی مبتنی بر پلی‌وینیل‌الکل (PVA) و سدیم آلژینات (SA) حاوی کورکومین (CC) به روش الکتروریسی تهیه و به‌عنوان سامانه دارورسانی موضعی مورد ارزیابی قرار گرفت. تصاویر SEM نشان داد که نانوالیاف یکنواخت و بدون گره با قطر متوسط 150 تا 250 نانومتر تشکیل شده‌اند. نتایج FTIR وجود برهم‌کنش‌های هیدروژنی میان اجزای پلیمری و تثبیت موفق کورکومین را تأیید کرد. راندمان انکپسولاسیون دارو حدود 82% به‌دست آمد که نشان‌دهنده ظرفیت بالای ماتریس پلیمری در بارگذاری کورکومین است. آزمون‌های تورم و تخریب وابستگی معناداری به pH نشان دادند، به‌طوری‌که بیشترین تورم و رهایش در pH 7.4 مشاهده شد. پروفایل رهایش دارو الگوی دو مرحله‌ای شامل رهایش اولیه سریع و سپس رهایش پایدار را نشان داد؛ به‌گونه‌ای که پس از 48 ساعت، میزان رهایش تجمعی به 86% در pH =7.4 و 78% در pH=5.5 رسید. آزمون MTT بر روی سلول‌های ملانومای انسانی A375 نشان داد که داربست فاقد دارو زیست‌سازگاری بالایی (92–94% بقا) دارد، در حالی که داربست حاوی کورکومین موجب کاهش زیست‌پذیری سلولی به حدود 25% در 48 ساعت شد که نسبت به کورکومین آزاد اثربخشی بیشتری نشان داد. در مجموع، نتایج این مطالعه بیانگر آن است که داربست نانوالیافی PVA/SA/CC یک سامانه زیست‌سازگار و کارآمد با رهایش کنترل‌شده و وابسته به pH برای دارورسانی موضعی کورکومین در درمان ملانوما است.