مطالعه و بررسی انواع حامل‌های دارویی مبتنی بر نانوفناوری جهت انتقال داروی تاموکسیفن در درمان سرطان پستان

Abstract

سرطان پستان[1] یکی از شایع‌ترین بیماری‌ها در میان زنان می‌باشد که طبق تحقیقات انجام‌شده، پنجمین عامل مرگ‌ومیر در ایران را نیز به خود اختصاص داده است. در حال حاضر سرطان پستان نوع گیرنده مثبت (ER⁺) بیشترین شیوع را دارد. یکی از بهترین درمان‌های موجود جهت جلوگیری از پیشرفت این نوع از سرطان، درمان به کمک داروی تاموکسیفن است. تاموکسیفن به عنوان یک داروی غیراستروئیدی ضداستروژن و تعدیل‌کننده گیرنده استروژن انتخابی[2]، می‌تواند اثرات درون‌زایی استروژن در بافت‌های پستانی را مسدود نموده و به عنوان یکی از موثرترین دارو‌ها در درمان سرطان پستان استفاده گردد. اما مصرف آن به صورت فرم آزاد، همواره با زیست‌فراهمی کم و عوارض جانبی ناخواسته همراه بوده است. لذا امروزه از علم نانوبیوتکنولوژی به کمک انواع نانوذرات به عنوان نانوحامل‌های دارویی، می‌توان با انکپسولاسیون داروهایی نظیر تاموکسیفن در آن، در راستای درمان انواع بیماری‌ها من‌جمله سرطان پستان و کاهش میزان عوارض جانبی ناشی از آن همچون سمی بودن بر روی بافت‌های سالم بدن و همچنین بهبود اثر داروهای ضدسرطان و مشکلات دیگری که در پی خواهد داشت، بهره برد. در این مقاله به بررسی انواع داروهای ضد‌سرطان پستان، من‌جمله داروی تاموکسیفن و انواع نانوحامل‌های مورد استفاده جهت بارگذاری این دارو و بررسی تاثیرات داروی تاموکسیفن در دو حالت فرم آزاد و فرم انکپسوله‌شده، بر روی بافت تومور پرداخته شده است.