رابطه سبک‌های فرزندپروری با تاب‌آوری تحصیلی

Abstract

تاب آوری عبارت است از فرایند سازگاری با زندگی استرس آمیز و پرچالش به شیوه ای که فرد بتواند با مهارت های حمایتی و سازگاری از پس آن برآید. در واقع تاب آوری ظرفیت تحمل سختی ها و اصلاح خود می باشد. تاب آوری تحصیلی به توانايی افراد برای دستیابی به موفقیت تحصیلی و نشان دادن عملکرد در سطح بالا اشاره دارد، به ويژه در مواجهه با شرايط چالش برانگیز و شرايط نامطلوب زندگی که ممکن است در غیر اين صورت آنها را مستعد افت تحصیلی و ترک تحصیل کند. به عبارتی تاب آوری تحصیلی را می توان به عنوان فرايند پويايی توصیف کرد که از طريق آن افراد می توانند بر مشکلاتی که مانع از موفقیت در قیاس با همسالان خود و کاهش پیشرفت تحصیلی و شکست در دانش آموزان می شوند، غلبه کنند. پژوهش حاضر به روش مروری و از نوع کتابخانه ای بر آن است تا به بررسی رابطه سبک‌های فرزندپروری با تاب‌آوری تحصیلی بپردازد . خانواده بستری برای رشد و پرورش فرزندان است. . در محیط خانواده است که فرزندان، امور اجتماعی را یاد می گیرند و می توانند به وسیله ی مهارت هایی که در بستر خانواده یاد گرفته اند، توانایی سازگاری با محیط را پیدا کنند. مطالعه روابط والدین و فرزندان از جمله بحثهای مهم در روانشناسی است. هر یک از روشهای فرزند پروری والدین بر روی رفتار و شخصیت فرزندان تأثیر متفاوتی می گذارد . زمانی که والدین در روش‌های تربیتی خود در مورد فرزندشان ثابت قدم هستند، رفتارهای ابراز وجود و اعتماد را به آنها ارائه می‌دهند، به گفته‌های فرزندان خود گوش می‌سپارند و گفتگو با آنها را ترویج می‌دهند؛ همچنین روش انضباطی آنان توأم با گرمی، منطق و انعطاف پذیری است ، تاب آوری تحصیلی فرزندان بیشتر خواهد بود .