مطالعه مروری بر راهکارها و روش های متعارف و نوین فیزیکی ، شیمیایی و بیولوژیکی حذف میکروپلاستیکها از پساب

Abstract

میکروپلاستیک‌ها به عنوان آلاینده‌های نوظهور و با دوام، تهدیدی جدی برای اکوسیستم‌های آبی و سلامت انسان محسوب می‌شوند و ورود آنها عمدتاً از طریق فاضلاب‌های شهری و صنعتی اتفاق می‌افتد. این مقاله مروری، به ارزیابی جامع و تحلیل انتقادی روش‌های مختلف فیزیکی، شیمیایی و بیولوژیکی مورد استفاده برای حذف میکروپلاستیک‌ها از پساب می‌پردازد. روش‌های متعارف تصفیه مانند ته نشینی، شناورسازی اگرچه در حذف بخشی از ذرات درشت‌تر مؤثرند، اما در حذف ذرات ریز و الیاف میکروپلاستیک کارایی محدودی دارند. در مقابل، فناوری‌های پیشرفته‌تر از جمله فیلتراسیون غشایی مانند اولترافیلتراسیون و نانوفیلتراسیون، فرآیندهای پیشرفته اکسیداسیون مانند فوتوکاتالیست، روش‌های جذبی با استفاده از جاذب‌های نوین مانند هیدروژل‌ها و روش‌های زیست‌محور با استفاده از باکتری‌ها، قارچ‌ها یا آنزیم‌ها دورنمایی امیدوارکننده‌تر را نشان داده‌اند و قابلیت حذف بالاتری را ارائه می‌دهند. این مرور، بر مقایسه سازوکارها، کارایی و محدودیت‌های هر روش و چالش‌های کلیدی آنها می پردازد. در نهایت، مقاله بر این نکته تأکید می‌کند که هیچ راه‌حل واحدی به تنهایی کافی نیست و یک رویکرد ترکیبی و چندمرحله‌ای، همراه با بهبود طراحی تصفیه‌خانه‌های مرکزی و توسعه فناوری‌های مقرون‌به‌صرفه و پایدار، کلید کاهش مؤثر بار آلودگی میکروپلاستیکی ورودی به محیط‌های آبی است.