تحلیل فلسفی ارزش­های ذاتی و ابزاری در ورزش

Abstract

هدف این مقاله تحلیل فلسفی ارزش ذاتی و ارزش ابزاری و بررسی چالش‌های حفظ جوهره اخلاقی ورزش در عصر کنونی است. تحقیق حاضر با استفاده از روش تحلیل فلسفی و بررسی مبانی اخلاقی و هستی‌شناسانه، نشان داد که در طول تاریخ، از غلبه ارزش ذاتی در یونان باستان تا دوره مدرن، یک حرکت چرخشی به سمت غلبه تدریجی ارزش‌های ابزاری رخ داده است. در عصر جهانی‌شدن، تبدیل ورزش به یک صنعت و تمرکز مفرط بر سودآوری و پیروزی، منجر به به حاشیه رانده شدن ارزش ذاتی شده است. نتایج نشان می‌دهند که غلبه ارزش ابزاری، ریشه اصلی بحران‌های اخلاقی گسترده در ورزش حرفه‌ای (مانند دوپینگ، تقلب و تبانی) است؛ زیرا هدف بیرونی (پیروزی به هر قیمت) بر اصول رقابت منصفانه اولویت می‌یابد. در کشور ایران نیز، اگرچه در گفتمان رسمی بر ارزش پهلوان‌منشی تأکید می‌شود، اما در عمل، ملاحظات ابزاری نظیر استفاده از ورزش به عنوان ابزار غرور ملی، بسیار برجسته است. بنابراین بقای هویت تربیتی و اخلاقی ورزش منوط به این است که ارزش ذاتی آن به عنوان هدف غایی تلقی شده و بر ارزش‌های ابزاری سلطه و هدایت‌گری داشته باشد. لذا پیشنهاد می‌شود که نهادهای ورزشی با تمرکز بر تربیت و تنظیم‌گری اقتصادی، به احیای ورزش به عنوان یک غایت اخلاقی-فرهنگی کمک کنند تا صرفاً به ابزاری برای رسیدن به اهداف مادی تقلیل نیابد.