بررسی تأثیر سبک‌های فرزندپروری والدین بر شکل‌گیری طرحواره رهاشدگی در کودکان باتوجه‌به نقش واسطه‌ای کیفیت ارتباط عاطفی والد - کودک

Abstract

            پژوهش حاضر باهدف بررسی تأثیر سبک های فرزندپروری والدین بر شکل‌گیری طرحواره رهاشدگی در کودکان انجام شد. پژوهش حاضر از نظر هدف، کاربردی و از نظر ماهیت، توصیفی – همبستگی می‌باشد. جامعه آماری در این پژوهش شامل کلیه والدین مراجعه‌کننده به کلینیک رشد و خانه بازی آبنبات چوبی در سال ۱۴۰۴ بود. نمونه پژوهش شامل ۱۶ نفر از والدین بود که با استفاده از روش نمونه‌گیری تصادفی ساده انتخاب شدند. ابزارهای گردآوری داده‌ها شامل پرسشنامه سبک‌های فرزندپروری بامریند (۱۹۹۰)، پرسشنامه طرحواره یانگ (YSQ-SF) و پرسشنامه رابطه والد–کودک (CPRS) بودند. یافته‌های پژوهش نشان داد که سبک‌های فرزندپروری به طور معناداری بر طرحواره رهاشدگی کودکان اثر می‌گذارند و کیفیت ارتباط عاطفی والد–کودک نقش واسطه‌ای معناداری دراین‌رابطه ایفا می‌کند. نتایج بیانگر آن است که به‌کارگیری سبک فرزندپروری مقتدرانه می‌تواند منجر به بهبود رابطه عاطفی والد–کودک و کاهش احتمال شکل‌گیری طرحواره رهاشدگی در کودکان شود.