یادگیری خود تنظیمی ( تسلط یادگیرنده بر فرایند یادگیری خود ) و رابطه آن با پیشرفت تحصیلی یادگیرندگان در مدارس متوسطه ی شهر بیرجند در سال تحصیلی 1402-1401

Abstract

این پژوهش با  هدف مقایسه میزان علاقه اجتماعی و خودتنظیمی بین دانش‌آموزان تیزهوش و عادی مقطع متوسطه شهر بیرجند انجام شد. روش تحقیق،  علی-مقایسه‌ای بود و نمونه‌ای متشکل از 120 دانش‌آموز تیزهوش و 265 دانش‌آموز عادی با استفاده از **پرسشنامه‌های استاندارد** مورد بررسی قرار گرفتند.

نتایج اصلی نشان داد:

1. بین دو گروه از نظر علاقه اجتماعی تفاوت معناداری وجود ندارد.
2. دانش‌آموزان عادی در مولفه‌های اضطراب امتحان، باورهای انگیزشی و راهبردهای یادگیری خودتنظیمی میانگین بالاتری نسبت به تیزهوشان داشتند. در سایر مولفه‌های خودتنظیمی تفاوت معناداری مشاهده نشد.
3. در هر دو گروه، میانگین علاقه اجتماعی در دختران بیشتر از پسران بود.
4. در بین دانش‌آموزان تیزهوش، دختران در اکثر مولفه‌های خودتنظیمی به جز راهبردهای شناختی، میانگین بالاتری داشتند. در بین دانش‌آموزان عادی، جنسیت تاثیری بر خودتنظیمی نداشت.

پیشنهاد محوری پژوهش، برگزاری دوره‌های آموزشی برای آشنایی مربیان با این مفاهیم و آموزش آن به دانش‌آموزان است.