کاربرد، روشهای سنتز و ملاحظات ایمنی نانوذرات نقره در صنایع غذایی

Abstract

در سال‌های اخیر، توسعه نانوفناوری در صنایع غذایی با هدف بهبود کیفیت، افزایش ماندگاری و کنترل آلودگی‌های میکروبی، به‌ویژه با بهره‌گیری از نانوذرات فلزی، رشد چشمگیری داشته است. نانوذرات نقره[1] به دلیل ویژگی‌های ضد‌میکروبی قوی، رسانایی بالا و پایداری شیمیایی، یکی از پرکاربردترین نانوساختارها در این حوزه محسوب می‌شوند. روش‌های مختلفی برای سنتز این نانوذرات شامل روش‌های فیزیکی، شیمیایی و زیستی توسعه یافته‌اند. در این میان، سنتز سبز به‌واسطه استفاده از منابع طبیعی و کاهش اثرات زیست‌محیطی، به‌عنوان رویکردی پایدار شناخته می‌شود. کاربرد نانوذرات نقره در بسته‌بندی‌های فعال، پوشش‌های ضد‌میکروبی و مواد نگهدارنده، امکان کنترل رشد باکتری‌ها و قارچ‌های مولد فساد را فراهم کرده است. با این حال، نگرانی‌هایی پیرامون سمیت سلولی، تجمع نانوذرات در بافت‌ها و مهاجرت آن‌ها از مواد غذایی به بدن انسان مطرح شده است. بررسی‌های اخیر نشان می‌دهد که اگرچه نانوذرات نقره نقش مهمی در بهبود کیفیت و ایمنی مواد غذایی دارند، اما برای استفاده ایمن و پایدار از آن‌ها، نیاز به مطالعات سم‌شناسی، ارزیابی خطر و مقررات دقیق‌تری وجود دارد. این مقاله مروری با هدف بررسی جامع روش‌های سنتز، مکانیزم‌های ضد‌میکروبی، کاربردها، چالش‌ها و ملاحظات ایمنی نانوذرات نقره در صنایع غذایی تدوین شده است.