مقایسه توانایی ذهنی سازی در روابط عاطفی در دانشجویان دارای سبک دلبستگی ایمن و سبک دلبستگی ناایمن

Abstract

هدف این پژوهش، مقایسه توانایی ذهنی‌سازی در روابط عاطفی میان دانشجویان دارای سبک دلبستگی ایمن و ناایمن بود. جامعه آماری شامل دانشجویان شهر اصفهان بود که از میان آن‌ها، با استفاده از روش نمونه‌گیری در دسترس، 100 نفر به‌عنوان نمونه انتخاب شدند. این افراد در دو گروه با سبک دلبستگی ایمن و ناایمن قرار گرفتند و از نظر میزان توانایی ذهنی‌سازی در روابط عاطفی مورد بررسی قرار گرفتند. برای جمع‌آوری داده‌ها از ابزارهای استاندارد استفاده شد؛ به‌منظور تعیین سبک دلبستگی، پرسشنامه تجدیدنظرشده سبک‌های دلبستگی بزرگسالان (RAAS) و برای سنجش توانایی ذهنی‌سازی در روابط عاطفی، پرسشنامه عملکرد بازتابی (RFQ) به کار رفت. پس از گردآوری داده‌ها، به‌منظور مقایسه میانگین نمرات دو گروه، تحلیل آماری با استفاده از آزمون تی مستقل انجام شد. نتایج نشان داد که بین دانشجویان با سبک دلبستگی ایمن و ناایمن از نظر توانایی ذهنی‌سازی در روابط عاطفی تفاوت معناداری وجود دارد. یافته‌ها بیانگر آن است که سبک دلبستگی به‌عنوان یک سازوکار روان‌شناختی، نقش مهمی در کیفیت تجربه‌های عاطفی افراد ایفا می‌کند. دانشجویان دارای سبک دلبستگی ایمن در مقایسه با افراد ناایمن، از توانایی بیشتری در درک و تفسیر هیجانات خود و دیگران برخوردارند که این امر می‌تواند به ارتقای کیفیت روابط عاطفی آنان منجر شود. به طور کلی، نتایج این پژوهش نشان می‌دهد که سبک دلبستگی افزون بر تأثیرگذاری بر شکل‌گیری روابط عاطفی، در فرایندهای شناختی و هیجانی مرتبط با آن نیز نقش دارد و آگاهی از این سبک‌ها می‌تواند زمینه‌ساز طراحی مداخلات مؤثر برای تقویت مهارت‌های عاطفی و بین‌فردی باشد.