(untitled) (Development Engineering Conferences Center Articles Database, 2025)
بافتهای تاریخی شهرها از ثروتهای فرهنگی و تاریخی مهمی برخوردار هستند. این بافتها اغلب با چالش‌های جدی فرسودگی کالبدی و افول اجتماعی-اقتصادی مواجه هستند. پیامد این روند، تخریب منظر شهری، فرهنگی و از بین رفتن خاطرات جمعی است. احیای این فضاها و ساختارها، همراه با تلفیق عملکردهای تاریخی و مدرن، می‌تواند نقشی حیاتی در باززنده‌سازی و پویایی آن‌ها ایفا کند. تبیین منظر در این بافتها به معنای حفظ و حراست از تاریخ، فرهنگ و هویت مردم است. احیای منظر شهری با عبور از نگاه صرفاً کالبدی و با بهره‌گیری از مفاهیمی چون تاب‌آوری شهری و اجتماعی، اقتصاد خلاق و منظر فرهنگی، ارتقای محیطزیستپذیر و... گذار به پویایی اجتماعی را ممکن می‌سازد. احیای منظر، با تبدیل فضاهای رهاشده به مکانهای فعال، محور اصلی تبدیل کالبد مرده به جامعه زنده است. با استفاده از روش توصیفی-تحلیلی و مطالعه منابع کتابخانه‌ای و بررسی اسناد و مدارک معتبر، استدلال می‌شود که احیای منظر شهری، از طریق ارتقای خوانایی، خاطره‌انگیزی، تنوع فعالیتی و انعطاف‌پذیری فضاهای عمومی، ارتقای حس تعلق و ... نه تنها کالبد را ترمیم می‌کند، بلکه با جذب سرمایه‌های اجتماعی و اقتصادی، حیات مداوم را به بافت‌های تاریخی بازمی‌گرداند.